Εν αναμονή του ηγέτη

Εν αναμονή του ηγέτηΟ Αλέξης Τσίπρας είναι εκείνος που έχει αναλάβει να παρουσιαστεί ως ο σωτήρας της Ελλάδας, ως εκείνος που θα την απαλλάξει από τη βαριά οικονομική ύφεση στην οποία έχει περιέλθει. Έχει πραγματοποιήσει επισκέψεις σε ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, προκειμένου να ενισχύσει τις διαπιστεύσεις του. Ζητά επίσης την απαλλαγή από το χρέος, με επιχείρημα ότι η Ευρώπη μπλοφάρει όταν απειλεί την Ελλάδα με απέλασή της από την Ένωση σε περίπτωση μη εφαρμογής των αυστηρών περικοπών και μέτρων λιτότητας που έχουν καθοριστεί.

Πόσο πιθανό όμως είναι, ακόμα κι αν εκλεγεί πρωθυπουργός στις επόμενες εκλογές, να πετύχει στην προσπάθειά του για μια διεθνή συνδιάσκεψη με στόχο μια απαλλαγή από το χρέος; Οι πιστωτές της χώρας μας, με επικεφαλής τη Γερμανία, υποψιάζονται μάλλον ότι και ο Τσίπρας μπλοφάρει, αφού η δυσμενέστατη οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που ισορροπεί επικίνδυνα, λίγο θέλει για να κατακρημνιστεί αν δεν επιτευχθεί αυτή η πολυπόθητη απαλλαγή.

Αυτό σημαίνει ότι η αδιέξοδη κατάσταση που βιώνουμε, με αποτέλεσμα η ανεργία να πλήττει το 25% του πληθυσμού και η ανάκαμψη να εκκρεμεί πανευρωπαϊκά, θα συνεχιστεί.

Τι πρέπει να γίνει; Εκείνο που πραγματικά είναι απαραίτητο είναι να καταστεί σαφής στους κατοίκους αυτής της χώρας η ανάγκη για εθνική μεταρρύθμιση που θα επιφέρει τη στήριξη εκ μέρους των πιστωτών μας. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιταγή των καιρών, πέρα και πάνω από όλα τα μέτρα λιτότητας και τις περικοπές του χρέους.

Η ελληνική οικονομία πάσχει από κατακερματισμό, αφού αναρίθμητες μικρές επιχειρήσεις, μη παραγωγικές επιχορηγήσεις και κρατικά συμβόλαια αναχαιτίζουν κάθε ανάπτυξη. Αντίθετα, στο παρελθόν η οικονομία της Ελλάδας στηριζόταν κυρίως στον τουρισμό και την αγροτική παραγωγή με κορυφαία την παραγωγή ελαιολάδου. Εκείνο που θα φέρει την ανάκαμψη στη χώρα μας κι εκείνο που έχουμε ανάγκη είναι οι επενδύσεις, έστω από ξένους επενδυτές. Πώς θα γίνει αυτό, όταν τίποτα στη χώρα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη;

Κι ας το παραδεχτούμε: όλοι οι Έλληνες στις ιδιωτικές τους συζητήσεις παραδέχονται πως μερίδιο ευθύνη για την τωρινή κατάσταση έχουν όλοι – όλοι έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμβάλει ώστε να ενισχυθεί η κατάσταση διαφθοράς που έχει φέρει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Μήπως αυτός είναι και ο λόγος που η λαϊκή αντίδραση είναι μάλλον δυσανάλογη των σκληρών μέτρων λιτότητας και εκδηλώνεται μόνο ενόψει απώλειας περαιτέρω προνομίων συγκεκριμένων κάθε φορά ομάδων, χωρίς να υπάρχουν παλλαϊκά αιτήματα;

Ο θυμός υπάρχει, όμως στρέφεται σε λάθος κατευθύνσεις: προς τους ξένους, κυρίως τους Γερμανούς, και προς τους μετανάστες, ενώ πρωταρχικός στόχος όλων είναι, όχι η ανάκαμψη της κατάστασης, αλλά η επιβίωση μέσα σε αυτή. Και μάλλον εδώ έγκειται και ο ρόλος του ηγέτη: θα είναι εκείνος που θα μπορέσει να υψώσει το ανάστημά του όχι μόνο στους ξένους, αλλά και απέναντι στο λαό, κάνοντας ξεκάθαρο ότι οι εποχές της ψεύτικης ευημερίας και του εύκολου κέρδους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, καθώς δεν είναι αυτός ο τρόπος για να επιστρέψει η χώρα στο δρόμο μιας υγιούς ανάπτυξης και προόδου. Πολύτιμοι αρωγοί του στο δύσκολο έργο επιβάλλεται ωστόσο να είναι η αξιοκρατία και η κρατική διαφάνεια.