Η επιρροή της Ε.Ε. για την επίλυση του Κυπριακού

Η επιρροή της Ε.Ε. για την επίλυση του ΚυπριακούΕίναι η πρώτη φορά στα δέκα χρόνια της παρουσίας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση που οι εταίροι της έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν πίεση, προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο ζήτημα της διχοτόμησης του νησιού εδώ και 40 χρόνια. Ωστόσο δεν υπάρχει σημάδι που να δείχνει ότι οι Βρυξέλλες πρόκειται να αξιοποιήσουν το πλεονέκτημά τους για την επίτευξη της επανένωσης που εκκρεμεί. Όσο για τη Γαλλία και τη Γερμανία, μάλλον προτιμούν τη διατήρηση της κατάστασης παρά να αντιμετωπίσουν τις ενδεχόμενες συνέπειες – την πιθανότητα δηλαδή να δουν την Τουρκία πιο κοντά στην υλοποίηση της επιθυμίας της να για είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Κύπρος αντιμετωπίζει οικονομική κρίση κι έχει ζητήσει ήδη τη συνδρομή των εταίρων της καθώς και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η κίνησή της αυτή ακολούθησε το πλήγμα που δέχτηκαν οι τράπεζές της από το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Η κυβέρνηση της Κύπρου εκτιμά ότι χωρίς βοήθεια, τα 17 εκατ. ευρώ δηλαδή που χρειάζεται, η χώρα θα χρεοκοπήσει τον Απρίλιο.

Γι’ αυτό και οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή προκειμένου να επιτευχθεί η συνεργασία Κυπρίων και Τούρκων στο βόρειο κομμάτι του νησιού και να ενωθούν σε ένα ομόσπονδο κράτος, όπως αυτό προτάθηκε το 2004 από το γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Kofi Annan. Το σχέδιο αυτό επικροτήθηκε τότε από τους Τούρκους, απορρίφθηκε όμως από τους Κύπριους, οι οποίοι στη συνέχεια μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την αποτυχία του σχεδίου Annan ήταν ουσιαστικά οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι έμειναν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποκλείστηκαν οικονομικά. Τότε ήταν που οι Βρυξέλλες εξέδωσαν κάποια κονδύλια για την οικονομική ανάπτυξη των Τουρκοκυπρίων με την υπόσχεση να μπορούν να εξάγουν τα προϊόντα τους απευθείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση – αυτή η οδός ωστόσο του άμεσου εμπορίου αποκλείστηκε από τους Ελληνοκυπρίους. Τα αντίποινα; Η απαγόρευση εκ μέρους της Τουρκίας της άμεσης πρόσβασης των λιμένων και αερολιμένων της από τους Ελληνοκυπρίους.

Ίσως η Ευρωπαϊκή Ένωση να μπορεί να κάνει χρήση της επιρροής της προκειμένου να εξασφαλίσει το άμεσο εμπόριο στους Τουρκοκυπρίους, που θα επιφέρει την άρση των αυτών των περιορισμών της Τουρκίας.

Ίσως όμως η άποψη ορισμένων διπλωματών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι είναι επικίνδυνη η άσκηση διπλωματικής πίεσης χρησιμοποιώντας ως μέσο την οικονομική κρίση της Κύπρου να είναι σωστή, καθώς ελλοχεύει εδώ ο κίνδυνος να εκμεταλλευτούν την κατάσταση οι εθνικιστές και των δύο πλευρών, με απρόβλεπτες συνέπειες.