Ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία: μια πικρή ιστορία

Ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία: μια πικρή ιστορίαΗ πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα μας βάζει συνεχώς σε σκέψεις. Τι πήγε και τι πάει στραβά σ’ αυτόν τον προικισμένο ομολογουμένως τόπο, γιατί μένουν αναξιοποίητες οι δυνατότητες που αναμφισβήτητα υπήρχαν και υπάρχουν, οι εξαιρετικοί επιστήμονες που ως επί το πλείστον έχουν αξιοποιηθεί στο εξωτερικό, οι φιλόδοξοι επιχειρηματίες, όπως και οι ευκαιρίες ανάπτυξης.

Κάνοντας αναδρομή σε αυτές τις τελευταίες, έρχεται στο νου μας η πονεμένη ιστορία που αφορά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς για τη σύσταση ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Τι ήταν αυτό που δεν επέτρεψε στις πολύ καλές εκείνες απόπειρες να τελεσφορήσουν; Μήπως είναι οι ίδιοι λόγοι που εμποδίζουν αυτόν τον τόπο να χαράξει τον πολυπόθητο δρόμο της προόδου;

Η ιστορία της ελληνικής αυτοβιομηχανίας έχει τις απαρχές στο 1920, οπότε και έκανε τις πρώτες του προσπάθειες ο Νίκος Θεολόγου, μηχανικός αυτοκινήτων που επιστρέφοντας από τις ΗΠΑ συνέλαβε το τολμηρό σχέδιο να ιδρύσει μια ομώνυμη εταιρεία παραγωγής αυτοκινήτων. Ανταγωνιστές του οι Τουρνικιώτης και Αθηνά στην Αθήνα, όπως και η Bouhagier στην Πάτρα, όπως και οι μικροκομματικές και συνδικαλιστικές ίντριγκες που τελικά οδήγησαν στην επισκίασή του.

Μετά τον Β’ Π.Π. και τον εμφύλιο, ξαναζωντάνεψαν τα οράματα για την παραγωγή οχημάτων που θα απευθύνονταν στους Έλληνες, αρχικά τουλάχιστον, με δυνατό χαρτί τους τις χαμηλές τιμές τους. Τότε είδαμε αυτοκίνητα από τους Γ. Μιχαήλ (Farma), τους αδελφούς Κοντογούρη (Pony), που όμως δεν ικανοποίησαν τα γούστα του ελληνικού κοινού. Το 1977 ήταν που για πρώτη φορά ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία έκανε το ντεμπούτο της στη διεθνή αγορά (Dim – Δημητριάδης). Και πάλι όμως το πραγματικά αξιόλογο αυτό αυτοκίνητο δεν κατάφερε να περάσει το σκόπελο της ελληνικής γραφειοκρατίας του Υπ. Μεταφορών και τα κοντόφθαλμα συμφέροντα. Γινόταν αργά αλλά σταθερά σαφές σε όλους τους τολμηρούς κατασκευαστές ότι ο αόρατος εχθρός του ελληνικού κράτους θα ήταν πάντα εκεί να υποσκάπτει κάθε αξιόλογη προσπάθεια με υπόγεια παιχνίδια και ανθελληνική στην ουσία πολιτική στάση απέναντι στους φιλόδοξους επιχειρηματίες. Γινόταν ξεκάθαρο ότι η τεχνογνωσία, που είχε φτάσει πια σε αξιόλογο επίπεδο, δεν ήταν αυτή που εμπόδιζε την παραγωγή σε αυτόν τον τομέα.

Τελευταία προσπάθεια ήταν αυτή του Ομίλου Θεοχαράκη. Η εταιρεία της ΤΕΟΚΑΡ λειτούργησε στο Βόλο για δεκαπέντε χρόνια. Παρήγαγε το σεβαστό αριθμό των 170.000 αυτοκινήτων με το σήμα της Datsun και της Nissan, και δεν απείχε πολύ από το να εμπνεύσει την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία να επενδύσει σε μια μεγάλη μονάδα παραγωγής αυτοκινήτων της στη χώρα μας. Όμως ο σκόπελος της πολιτείας μας ήταν πάντα εκεί. Προβάλλοντας υπέρογκες απαιτήσεις, οδήγησε τους Ιάπωνες να αναζητήσουν αλλού τη βάση τους στην Ευρώπη, και δη στη Βρετανία. Η ευκαιρία χάθηκε, μαζί με χιλιάδες θέσης απασχόλησης και την επακόλουθη ανάπτυξη.

Αβίαστα συμπεραίνει κανείς ότι στις κρίσιμες για τον τόπο αυτό αποφάσεις δεν επικρατεί ο ρεαλισμός, η λογική και η μακροπρόθεσμη στοχοθέτηση. Όσο κυριαρχούν οι σκοπιμότητες του άμεσου κέρδους, ο μικροκομματισμός και οι υπερφίαλες απαιτήσεις, η χώρα μας δεν θα βαδίσει στον πολυπόθητο δρόμο της ανάπτυξης.