Ποιο είναι το μέλλον για τις ελληνικές βιομηχανίες;

An employee works at a textile plant in LiaochengΗ κρίση που περνάει η χώρα μας είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους Έλληνες κάθε γενιάς. Το πιο απογοητευτικό όμως είναι καμιά σπίθα ελπίδας δεν λάμπει στο τέλος του σκοτεινού τούνελ που έχουμε μπει. Τι θα μπορούσε να αποτελέσει αυτή την πολυαναμενόμενη σπίθα; Μερικές αποφασιστικές κινήσεις που θα συνέβαλλαν αποφασιστικά στη στήριξη των ελληνικών επιχειρήσεων και βιομηχανιών που έχουν απομείνει και μπορούν να είναι βιώσιμες και θα αποτελούσαν τη βάση για μια νέα αρχή. Λείπουν επίσης τα κυβερνητικά εκείνα μέτρα που θα εμπνεύσουν εμπιστοσύνη σε διεθνείς επενδυτές, που θα οδηγούσαν σε νέες θέσεις εργασίας, που τόσο έχουμε ανάγκη.

Όχι μόνο λείπουν όλα αυτά, αλλά, αντίθετα, ακόμα και ό,τι έχει μείνει όρθιο καταρρέει σιγά σιγά κι αυτό, Κι αυτό γιατί οι λάθος κινήσεις και οι λάθος αποφάσεις στον οικονομικό τομέα διαδέχονται η μια την άλλη, με αποτελέσματα αντίθετα από τα αναγκαία: περισσότερη κρίση, κι άλλοι κλάδοι της οικονομίας που καταρρέουν, λιγότερη παραγωγή, λιγότερες συνάψεις διεθνών συνεργασιών. Τη ίδια στιγμή από το Μαξίμου μας διαβεβαιώνουν για το αντίθετο.

Ωστόσο, υπάρχουν τα αδιάψευστα νούμερα, που καταρρίπτουν κάθε τέτοιο ισχυρισμό. Συγκεκριμένα, τόσο στη χαλυβουργία, όσο και στην τσιμεντοβιομηχανία αλλά και τη διέλαση αλουμινίου τη χρονιά που πέρασε το παραγωγικό δυναμικό ήταν ανενεργό κατά 50% ή και περισσότερο, με ταυτόχρονη μείωση της απασχόλησης εργατικού δυναμικού.

Οδηγηθήκαμε δε σε αυτή την κατάσταση αφού μειώθηκε καταρχάς η εγχώρια ζήτηση. Οι βιομηχανίες αναζήτησαν τη διάθεση της παραγωγής τους σε αγορές του εξωτερικού. Πόσο εύκολο είναι όμως να σταθούν οι βιομηχανίες μας απέναντι σε αντίστοιχες βιομηχανίες του ανταγωνισμού, οι οποίες έχουν πιο φτηνό εργατικό δυναμικό και χαμηλότερο κόστος λειτουργίας;

Κι αν ακόμα υπήρχε μια ελπίδα να επιβιώσουν και να ορθοποδήσουν σε αυτές τις αγορές, ήρθαν τα νέα φορολογικά μέτρα, που εκτόξευσαν τις τιμές του ηλεκτρισμού και του φυσικού αερίου και μαζί το κόστος παραγωγής στις βιομηχανίες αυτές. Οι τιμές δε στον τομέα της ενέργειας είναι αδιαπραγμάτευτες, εφόσον ακολουθείται, ως γνωστόν, πολιτική μονοπωλίων όσον αφορά την τιμολόγηση.

Πώς να ανταγωνιστούμε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με χαμηλότερο κόστος ενέργειας, αφού αυτή δεν φορολογείται τόσο αδρά όπως στη χώρα μας; Ή μη ευρωπαϊκές χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία και η Τουρκία που έχουν σαφώς χαμηλότερες τιμές εν γένει;

Η κατάσταση είναι σαφώς απογοητευτική και δύσκολη. Αναμένουμε με αγωνία τις εξελίξεις.

Διαβάστε επίσης: http://www.econews.gr/2013/02/05/energeia-biomihanies-95464/