H κρίση στην Ισλανδία

H κρίση στην ΙσλανδίαΌλοι γνωρίζουμε την κρίση που πέρασε η Ισλανδία πριν από μερικά χρόνια, μόλις το 2008. Όλοι μάλιστα είχαμε συγκλονιστεί τότε. Πού να γνωρίζαμε… Το εντυπωσιακό είναι ότι η Ισλανδία πέτυχε την έξοδό της από την κρίση, και μάλιστα με τρόπο εντελώς διαφορετικό από τη μέθοδο που ακολουθείται στη χώρα μας αλλά και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που πλήττονται από αυτήν. Και η χώρα οδεύει ξανά προς την ανάπτυξη, με την ανεργία να μειώνεται σταθερά.

Πώς; Πολύ απλά, άφησαν τις τράπεζες να φτάσουν στη χρεοκοπία δίνοντας παράλληλα έμφαση στις κοινωνικές παροχές για τους πληγέντες. Οι τράπεζες, εν ολίγοις, αντιμετωπίστηκαν ως αυτό που πραγματικά είναι: επιχειρήσεις, που όπως κάθε επιχείρηση, μπορεί και να αποτύχουν. Αυτό χτίζει ένα τραπεζικό σύστημα με γερά θεμέλια, αφού είναι σαφές ότι τα λάθη πληρώνονται και οι ευθύνες αναλαμβάνονται. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι αντίστροφα: οι τράπεζες… αλωνίζουν, με την ανοχή φυσικά της κυβέρνησης (η οποία με τη σειρά της νοσεί βαριά), κι όταν τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο, καλείται ο φορολογούμενος λαός να πληρώσει τα σπασμένα. Η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται, ενώ οι μηχανισμοί λήψεων αποφάσεων δεν είναι κατάλληλοι. Η κρίση δυστυχώς δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και/κυρίως πολιτική και κοινωνική.

Στην Ιρλανδία λοιπόν στηρίχτηκε το κράτος πρόνοιας και προχώρησαν στις αναγκαίες πολιτικοκοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

Θεωρητικά οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ έχουν διδαχτεί πράγματα από την αντίδραση της Ισλανδίας και τη στρατηγική που εφάρμοσε για την έξοδο από το πρόβλημα. Σίγουρα η Ισλανδία είχε το πλεονέκτημα να έχει διατηρήσει το εθνικό της νόμισμα, το οποίο και υποτίμησε. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό.